و ) حادثه . وقع أمر اى حادثه . ز ) غرض . جاء زيد لأمر كذا اى لغرض كذا . مصنّف مىفرمايند : شمردن اين معانى ( به استثناء طلب و شىء ) به عنوان معانى كلمه امر ، به علت مشتبه شدن مصداق با مفهوم است . يعنى كلمه‌ى امر در مصداق اين معانى استعمال شده است . ولى تصور شده كه كلمه‌ى امر در خود اين معانى استعمال شده و اين معانى معانى كلمه امر است ؛ درحالىكه مستعمل فيه مصداق اين معانى است نه خود اين معانى . نظير استعمال كلمه‌ى زيد در مصداق مفهوم عالم و مصداق مفهوم عادل ، آنگاه خيال شود كه عالم و عادل معناى كلمه زيد است . مثلا در جاء زيد لامر كذا امر به معناى شىء است آنگاه امر بماله من المعنى در يك مصداق از مصاديق مفهوم غرض به كار رفته است و يا در فلمّا جاء امرنا ، امر به معناى طلب است ؛ آنگاه امر به معناى طلب مصداق فعل عجيب است و يا در ما امر فرعون ، امر به معناى طلب است ، آنگاه امر به معناى طلب مصداق فعل است . قوله : « و بذلك ظهر . . . » . درباره‌ى كلمه‌ى امر دو بحث وجود دارد : 1 ) بحث از معناى لغوى و عرفى آن . درباره‌ى معناى لغوى و عرفى كلمه‌ى امر دو نظريه معروف است . الف ) نظريه صاحب فصول : كلمه امر مشترك لفظى بين طلب و شأن است . مصنف مىفرمايند : شأن معناى كلمه‌ى امر نيست و لذا اين نظريه نسبت به شأن مردود است . ب ) نظريه مصنّف : كلمه‌ى امر مشترك لفظى بين طلب و شىء است ، آنگاه شىء قدر جامع بين بقيّه‌ى معانى مىباشد . 2 ) بحث در معناى اصطلاحى اصولى . كلمه‌ى امر در اصطلاح اصوليين حقيقت در قول مخصوص ( صيغه‌ى افعل ) و مجاز در غير آن است . پس امر يعنى صيغه‌ى افعل .